رسول خدا صلى اللَّه عليه و آله پرسيد : صاحب شما كيست ؟ گفتند : صاحب ما ، عيسى بن مريم عليه السّلام است . پيامبر صلى اللَّه عليه و آله فرمود : او عبد خدا و رسول خدا بود . پرسيدند : به ما بگو ، خلقت او چگونه بود ؟ پيامبر صلى اللَّه عليه و آله : سخنى نگفت و از آنان جدا شد . جبرئيل نازل شد و آيهء إِنَّ مَثَلَ عِيسى عِنْدَ اللَّهِ كَمَثَلِ آدَمَ خَلَقَهُ مِنْ تُرابٍ « 1 » را براى جواب آن طايفه قرائت كرد . مجدداً روز بعد به حضور آن حضرت آمدند و گفتند : يا محمد صلى اللَّه عليه و آله ! آيا به مثل خلقت صاحب ما خلقتى وجود دارد ؟ پيامبر صلى اللَّه عليه و آله فرمود : بلى ؛ خلقت پيامبر شما مثل خلقت آدم عليه السّلام است . سپس آيه إِنَّ مَثَلَ عِيسى عِنْدَ اللَّهِ كَمَثَلِ آدَمَ را قرائت كرد . آن جماعت سخنان رسول خدا صلى اللَّه عليه و آله را نپذيرفتند . پس آن حضرت به دستور خداوند بر طبق آيهء تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَكُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَكُمْ . . . مأمور به مباهله با آنان شد . در روز مقرّر مصطفى صلى اللَّه عليه و آله دست على و فاطمه و حسن و حسين عليهم السّلام را گرفته ، فرمود : اينان فرزندان و زنان و جان من هستند . چون آماده مباهله و نفرين شدند . بزرگ و مهتر آنان به پيروانش گفت : مباهله با اين بزرگان صحيح نيست . اگر دروغگو باشند چيزى نصيب و عايد ما نمىشوند و اگر صادق باشند و نفرين و مباهله كنند همه ما مسيحيان هلاك مىشويم . پس با رسول خدا صلى اللَّه عليه و آله مصالحه كردند و دادن جزيه را پذيرفتند . در پايان سيّد آنان گفت : قسم به آن كسى كه جانم در دست اوست در آنان به قدرى عظمت

--> ( 1 ) آل عمران / 59 .